Ποίηση;

ΛΕΓΕΤΑΙ...

...κι έπειτα, λέγεται, τίποτα δεν χάνεται.

Όσο κι αν προσπαθούν
να στηλώσουν τα πόδια.

Η Γη από κάτω θα ρέει.

Μαζί τους.

Όσο κι αν κρύβουν, μέσα τους,
το Φως,
αυτό θα λάμψει.

Καταποντισμένοι στο βάραθρο.

Η Φωτιά θ΄ ανάψει.

Το κρύο που τους τύλιγε
θα πέσει.

Σαν ρούχο περιττό.

Φάσμα Φωτός σ΄ όλα τα μήκη
θα ξεκινήσει καινούργια σπείρα.

Κι έπειτα, λέγεται, είναι ελεύθεροι.
Ελεύθεροι να σκλαβώνουν τη Ζωή τους.

Έτσι το κρύο είναι η Μοίρα τους.

Ω! Πώς ξεσκίζεται η Φωτιά!

Μέσα σε κάθε φυλακή
το Φως απ΄ την Σκιά του
δημιουργεί συνήθειες.

Φως και Σκοτάδι
αδέλφια πρωτότοκα.